احیاگران زبان و ادب پارسی و ارادت به اهل بیت (56)

امیرشاهی سبزواری و ارادت به اهل بیت (ع)

گردآوری: فاطمه طالعی

اَمیرْ شاهیِ سَبزِواری متخلص به «شاهی» با نام و نسب کامل‌تر «آق ملک پسر ملک جمال‌الدین فیروزکوهی سبزواری» (زاده ۷۸۵ هجری قمری در سبزوار - درگذشته به ۸۵۷ قمری) از شاعران دورهٔ تیموری است که در خوشنویسی، نگارگری و موسیقی نیز مهارت داشته است. نسب وی به سربداران آن دیار می‌رسد و از خواهرزادگان خواجه علی مؤید امیر سربداری بوده است.

وی در سبزوار زاده شد و زمانی به هرات رفت و مصاحب و ندیم شاهزاده بایسنقر شد. اما این مصاحبت پایدار نبود. برخی سبب تیرگی روابط امیر شاهی و بایسنقر را، سخنان کنایه‌آمیز شاهزاده خطاب به امیر شاهی در شکارگاه دانسته، و گفته‌اند که امیرشاهی از آن پس، از بایسنقر دوری گزید و سوگند یاد کرد که هیچ گاه خدمت سلاطین نک‍ند. پس از آن به سبزوار بازگشت و به کشاورزی پرداخت.

چندی بعد ابوالقاسم بابر وی را برای نگارگری کوشک گل افشان به استرآباد فراخواند و هم در آنجا بود که زندگانیش به پایان رسید. پیکر او را به سبزوار آوردند و در خانقاه اجدادیش در بیرون شهر به خاک سپردند.

به نظر می‌رسد كه اشعار امیرشاهی در روزگار خود شاعر شهرت و محبوبیت فراوانی یافته، چه، بسیاری از شعرای معاصر و پس از او به تتبع اشعار وی پرداخته‌اند.(1)

اشعار(2)

مناقب حضرت علی (ع):

روز ازل خامۀ صورت گشا                                                    بهر على زد رقم انّما

حسنین(ع) :

جامه‌دران غنچۀ خونين كفن                                                در غم تيمار حسين و حسَن

اهل بیت عصمت و طهارت:

موسى كاظم شهِ عاليجناب                                               شمع هدى، خواجه يوم الحساب

اى كه به حج رفتنت آمد هوس                                            روضۀ سلطان خراسانت بس

مهر تقى در دل و جان منست                                             حبّ نقى قُوت روان منست

        دوش بر اين طارم نيلوفرى                                                  زهره به صدگونه زبان آورى
        گفت به روح حسن عسكرى                                              صلّ على سيّدنا المصطفى

  1. سایت گنجور
  2. کتاب جلوه های ولایت در شعر فارسی ص 108، 189، 222، 229، 236 و 237

logo test

ارتباط با ما