احیاگران زبان و ادب پارسی و ارادت به اهل بیت (24)

مجیرُالدین بَیلَقانی و ارادت به اهل بیت (ع)

گردآوری: مسعود بسیطی

 

مجیرالدین بیلقانی (درگذشتهٔ ۵۸۶ هجری) شاعر پارسی‌گوی ایرانی از قرن ششم هجری است.

نام او در کتب تذکره به همین صورت ذکر شده و پیوسته در اشعار خود را به عنوان مجیر یاد می‌کند. منشأ و مولد او شهر بیلقان از توابع شروان است که امروزه در کشور جمهوری آذربایجان قرار گرفته است. مجیرالدین به لطافت طبع و جودت قریحه بر بیشتر سخنگویان زمان خویش رجحان دارد و قصایدش به روانی الفاظ و وضوح و روشنی معانی ممتاز است. آنچه او به رویهٔ استاد خود یعنی خاقانی سروده اگرچه نسبت به اشعار خاقانی ساده‌تر و به فهم عموم نزدیک‌تر است لیکن از جهت متانت سبک و دقت معنی و جزالت اسلوب به پایهٔ سخن خاقانی نمی‌رسد. وفات او به روایت مجمع‌الفصحا در سال ۵۷۷ و به روایتی دیگر در ۵۸۶ بوده است.

منبع: ویکی پدیا

 

اشعار:

 

مناقب حضرت علی (ع):

دست و شمشیر ورا از قبل نصرت حق                         ذوالفقار دگر و حیدر دیگر دیگر گیرند

...

 

شاه به قلب اندر ایستاد چو حیدر                                تیغ به کف همچو ذوالفقار گرفته

 

حسنین (ع):

به تشنه مرده که بد رشک غنچه ی سیراب                   به زهر خورده که بد نور دیده ی زهرا

 

امام مهدی (عج):

ای مهدی آخرزمان، ایمان ز عدلت در امان                    دادار از تو شادمان، بیدادگستر سوخته

 

منبع: کتاب جلوه های ولایت در شعر فارسی ص 127، ص 186 و ص 184

logo test

ارتباط با ما